ตอนที่ 48 ความซาบซึ้งของสมาชิกคณะสำรวจ

เว่ยจิ่นนอนอยู่บนพื้นหินกรวดที่ปูด้วยเศษผ้าขาด ๆ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

เขาหอบหายใจอย่างหนักหน่วง สายตาค่อย ๆ เลื่อนลงมาจากท้องฟ้าสีเทาหม่น แล้วหยุดนิ่งอยู่ที่ขาขวาของตัวเองซึ่งถูกดามไว้อย่างแน่นหนาด้วยท่อนไม้ตรงหลายท่อน

ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ขาทุเลาลงไปมากแล้ว แทนที่ด้วยความรู้สึกเย็นสบายหลังจากทาขี้ผึ้งยา

เขาเงยหน้าขึ้น จ้องมองซูเหมียนเยวี่ยที่นั่งยอง ๆ เก็บกระเป๋ายาอยู่ข้าง ๆ ตาไม่กะพริบ แล้วมองดูเด็กน้อยห้าคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง กำลังใช้ดวงตากลมโตสำรวจเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ขา... ขาของฉันรักษาไว้ได้เหรอ” เว่ยจิ่นกลืนน้ำลาย ลำคอแห้งผากจนเหมือนมีควันพวยพุ่งออกมา

ซูเหมียนเยวี่ยไม่ได้เงยหน้าขึ้น ยัดผ้าพันแผลม้วนสุดท้ายลงในกระเป๋าผ้าแล้วรูดซิปปิด

“กระดูกหักแหลก ฉันต่อกระดูกให้นายแล้ว ชีวิตก็รักษาไว้ได้แล้ว แต่ภายในสามเดือนห้ามลงแตะพื้น ถ้าฝืนเดิน ครึ่งชีวิตที่เหลือของนายก็ต้องใช้ไม้เท้าพยุงเท่านั้น”

เธอยืนขึ้น ปัดฝุ่นดินบนมือ มองดูเขาจากที่สูง

“ฉันชื่อซูเหมียนเยวี่ย เมื่อกี้คุณบอกว่าคุณมาจากคณะสำรวจธรณีวิทยาประจำมณฑลเหรอ”