ตอนที่ 30 ตระกูลลู่ขาดเสบียงแล้ว

“แม่ พวกเขาใกล้จะอดตายแล้ว จะมาหาพวกเราไหม”

ต้าเป่าแหงนดวงหน้าเล็กขึ้น ดวงตาดำขลับเป็นประกายคู่นั้นไร้ซึ่งความเห็นใจ มีเพียงการวิเคราะห์อย่างเยือกเย็น

ภายในลานบ้าน เด็กคนอื่น ๆ ต่างหยุดหยอกล้อเล่นกัน พลันหันมองซูเหมียนเยวี่ยเป็นตาเดียว

ซูเหมียนเยวี่ยลูบศีรษะต้าเป่าเบา ๆ น้ำเสียงราบเรียบดั่งกำลังเอ่ยถึงสภาพอากาศในวันนี้

“ไม่ว่าพวกเขาจะมาหรือไม่ ประตูเป็นของบ้านฉัน กฎเกณฑ์ ฉันเป็นคนกำหนด”

เธอเอ่ยจบก็ไม่ใส่ใจอีก หมุนตัวเดินเข้าเรือน นำสมุนไพรที่เก็บกลับมาในวันนี้มาแยกประเภทเพื่อผึ่งแดดทีละชนิด ความสุขุมและแน่วแน่นั้นช่วยปลอบประโลมความกระวนกระวายใจระลอกสุดท้ายในใจของเด็ก ๆ ให้สงบลงในชั่วพริบตา

รัตติกาลยิ่งมายิ่งมืดมิด ทว่าความร้อนอบอ้าวในอากาศกลับคล้ายจับตัวแน่น ไม่คลี่คลายลงแม้แต่น้อย

เรือนเก่าตระกูลลู่ซึ่งคั่นกลางด้วยกำแพงเพียงชั้นเดียว ในยามนี้กลับราวกับนรกบนโลกมนุษย์

ภายในเรือนมีกลิ่นบูดเปรี้ยวเหม็นเน่าคละเคล้ากลิ่นฉุนของอุจจาระและปัสสาวะ แมลงวันหัวสีเขียวสองสามตัวบินส่งเสียง “หึ่ง ๆ”