กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สุดตรอก ปากเล็ก ๆ ของเด็กห้าคนอ้าค้างเป็นรูปตัว “O” ดวงตาเบิกกว้างจนกลมโต
ธัญพืชสิบกว่ากระสอบที่เมื่อวินาทีก่อนยังกองสูงราวกับภูเขาลูกย่อม ๆ กลับอันตรธานหายไป... ต่อหน้าต่อตาพวกเขาจริง ๆ!
ตรงจุดเดิมหลงเหลือเพียงเมล็ดข้าวเปลือกที่ตกกระจายไม่กี่เมล็ดกับรอยกดทับของกระสอบป่าน
“แม่...” เอ้อร์เป่าขยี้ตา ขยับเข้าไปใกล้ ยื่นมือน้อย ๆ ลูบคลำบนพื้นดินที่ว่างเปล่า ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ “ธัญพืชล่ะ ถูก... ถูกดินกินไปแล้วเหรอ”
เด็กคนอื่น ๆ ก็ล้อมวงเข้ามา มองดูพื้นดิน แล้วเงยหน้าขึ้นมองแม่ของตนพร้อมเพรียงกัน ในศีรษะน้อย ๆ เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามอันใหญ่