ตอนที่ 27 เริ่มกักตุนเสบียงหนีภัยพิบัติ

ในลานบ้าน เด็กทั้งห้าคนกินอิ่มหนำสำราญ กำลังวิ่งวนล้อมรอบกองรางวัลพวกนั้น เสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วสดใสจนทะลุผ่านความมืดมิดของท้องฟ้ายามค่ำคืน

นี่เป็นวันที่พวกเขามีความสุขที่สุดตั้งแต่จำความได้

ซูเหมียนเยวี่ยพิงกรอบประตู มองดูใบหน้าเปื้อนยิ้มไร้กังวลของเด็ก ๆ ความรู้สึกอุ่นใจมั่นคงที่ได้ทั้งชื่อเสียงและผลประโยชน์ในใจนั้น กลับไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงไม่อาจสงบนิ่งลงได้อย่างสิ้นเชิง

ราวกับว่าภายใต้ความสงบสุขเพียงครู่หนึ่งนี้ กำลังแฝงเร้นไปด้วยวิกฤตบางอย่างที่ลึกซึ้งและยิ่งใหญ่กว่าเดิม

“แม่ แม่ไม่ดีใจเหรอ” อู่เป่าสังเกตเห็นอารมณ์ของเธอเป็นคนแรก วิ่งเตาะแตะเข้ามา กอดขาเธอแล้วเงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นมาถาม

“เปล่าหรอก แม่ดีใจมาก” ซูเหมียนเยวี่ยก้มตัวลง อุ้มลูกสาวเข้ามาไว้ในอ้อมอก