เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สายตาจับผิดคู่นั้นของเฉียนเว่ยกั๋วคมกริบประดุจเหยี่ยว ล็อกแน่นอยู่บนร่างของซูเหมียนเยวี่ย
อากาศภายในห้องทำงานคล้ายจะแข็งตัวลงในพริบตา
คำถามนี้เฉียบคมยิ่ง หญิงชาวบ้านธรรมดา อย่าว่าแต่สู้กับคนห้าคนเลย แค่วิ่งหนีรอดจากมือคนคนเดียวมาได้ก็นับว่าจุดธูปกราบไหว้ฟ้าดินแล้ว
ทว่าซูเหมียนเยวี่ยกลับสงบนิ่งผิดปกติ เธอยกแก้วเคลือบบนโต๊ะขึ้นมา เป่าไอร้อนเบา ๆ แล้วจิบน้ำหนึ่งอึก
“หัวหน้าสถานีเฉียน คุณเคยเห็นหมาป่าตัวเมียที่ถูกต้อนจนจนตรอกไหม” เธอไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่กลับถามคำถามหนึ่งขึ้นมาแทน
เฉียนเว่ยกั๋วชะงักไป
“บรรพบุรุษของฉันเป็นตระกูลใหญ่แพทย์ สิ่งที่สืบทอดลงมาไม่ได้มีเพียงวิชาช่วยชีวิตคน แต่ยังมีวิชาป้องกันตัวอยู่อีกสองสามกระบวนท่า” ซูเหมียนเยวี่ยวางแก้วน้ำลง เริ่มต้น “อธิบาย” ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ