ตอนที่ 14 มากันแล้ว ก็อย่าได้ไปเลย

“ฉันรอพวกแกมานานแล้ว”

เสียงของซูเหมียนเยวี่ยเบามาก ทว่ากลับทิ่มแทงเข้าไปในรูหูของคนทั้งสี่แห่งตระกูลลู่อย่างจัง

แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาจากช่องประตูที่ถูกชนเปิดออก ทอดยาวเงาร่างของเธอกับเงาร่างเล็ก ๆ เบื้องหน้านั้นจนยาวเหยียด

หนึ่งใหญ่หนึ่งเล็ก ราวกับเทพสังหารผู้เงียบงันสององค์ ที่ขวางกั้นความมืดมิดทั้งหมดภายในห้องเอาไว้

“แก... แกพูดจาเหลวไหล!” หลังจากจางหลานฮวาตื่นตะลึงไปชั่วครู่ บนใบหน้าก็ปรากฏความดุร้ายบิดเบี้ยวที่ยิ่งกว่าเดิม “แกล้งทำเป็นผีเป็นสาง! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าผู้หญิงพรรค์แกคนเดียวจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้! ลุยเข้าไปสิ! ตีมันให้ตาย! เกิดเรื่องขึ้นมาฉันรับหน้าเอง!”

ตัวเธอเองส่งเสียงร้องอย่างดุดันที่สุด ทว่ากลับหดตัวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เอาไม้คลึงแป้งชี้หน้าซูเหมียนเยวี่ย เร่งเร้าให้ลูกชายทั้งสองลงมือ