ตอนที่ 13 ตระกูลลู่ผูกใจเจ็บ

ซูเหมียนเยวี่ยมองดวงตาที่ลุ่มลึกสงบนิ่งคู่นั้นของลูกชาย ซึ่งไม่เหมือนดวงตาที่เด็กวัยห้าขวบพึงมี แล้วพยักหน้ารับอย่างจริงจัง

“แม่เข้าใจแล้ว”

สังหารคนต้องทำลายหัวใจ

วันนี้เธออยู่ต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน ไม่เพียงเอาเงินไป แย่งบ้านคืนมา ยิ่งไปกว่านั้นยังฉีกหน้าและศักดิ์ศรีของคนตระกูลลู่ออกทีละชั้น แล้วโยนลงพื้นเหยียบย่ำจนแหลกละเอียด

ด้วยนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้นของจางหลานฮวา เรื่องนี้ไม่มีทางจบลงง่าย ๆ แบบนี้แน่

แต่ในยามนี้ เรื่องใหญ่เทียมฟ้าก็ต้องพักเอาไว้ก่อน

ซูเหมียนเยวี่ยหันหลังกลับไป มองข้าวสาร แป้ง เนื้อ และไข่ที่กองพะเนินเป็นภูเขาเลากา รวมถึงประกายตาที่ไม่เคยมีมาก่อนของเด็กทั้งห้าคน น้ำเสียงของเธอจึงอ่อนโยนลงมากโดยไม่รู้ตัว

“เด็ก ๆ อยากกินอะไรกัน วันนี้แม่จะทำของอร่อยให้กินสักมื้อ”

“หมั่นโถวแป้งสาลีขาว!” เอ้อร์เป่ายกมือน้อย ๆ ขึ้นเป็นคนแรก น้ำลายแทบจะไหลออกมาแล้ว

“ฉันอยากกินเนื้อ! กินเนื้อชิ้นใหญ่ ๆ!” ซานเป่าก็ร้องตามด้วย