ตอนที่ 11 บอกให้ไสหัวไป ก็ต้องไสหัวไป!

“นังตัวดาวอัปมงคลขอให้ฟ้าผ่า แกพูดว่าอะไรกันนะ!”

คนแรกที่สติแตกคือจางหลานฮวา เธอเหมือนสัตว์ร้ายที่จนตรอก ดวงตาสองข้างแดงก่ำจ้องเขม็งไปที่ซูเหมียนเยวี่ย น้ำเสียงแหลมสูงบาดแก้วหูคนจนเจ็บแปลบ

“นี่มันบ้านของฉัน! บ้านที่ฉันเหนื่อยยากสร้างขึ้นมา! นังสถุลคนนอกอย่างแกมีสิทธิ์อะไรกันมาสั่งให้พวกเราไสหัวไป!”

เธอคำรามแหบพร่า มือเท้าใช้การพร้อมกันตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น หมายจะพุ่งตรงเข้าใส่ซูเหมียนเยวี่ย

“แม่!”

เอ้อร์เป่าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กำปั้นน้อย ๆ ที่อวบอ้วนกำแน่น ขวางอยู่เบื้องหน้าของซูเหมียนเยวี่ย

จางหลานฮวาเห็นเอ้อร์เป่าก็เหมือนหนูเจอแมว ท่าทางที่พุ่งเข้ามาพลันชะงักลงทันควัน ใบหน้าฉายแววหวาดผวา เธอคิดถึงโต๊ะหินตัวนั้นที่ถูกคว่ำลงอย่างง่ายดาย น่องขาถึงกับอ่อนระทวยไปหมด