เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“พวกคุณแน่ใจนะว่าจะเข้ามาพร้อมกัน?”
ซูเหมียนเยวี่ยกวาดสายตาเย็นชาจับจ้องคนทั้งสองที่ล้อมกรอบเข้ามา
เนื้อหยาบบนใบหน้าของลู่เป่ยซานบิดเบี้ยวเข้าหากัน มือคว้าคานหาบไม้ท่อนหนาสำหรับหาบน้ำแถวโคนกำแพง เขาจ้องมองหลิวฟางเมียตัวเองที่ล้มกลิ้งอยู่บนพื้นจนหน้าบวมเป่งข้างหนึ่งราวกับหัวหมู โมโหจนลูกแก้วตากลายเป็นสีแดงก่ำ
“นังดาวอัปมงคล! วันนี้ฉันต้องหักขานายให้ได้! จะสั่งสอนให้นายรู้ว่าในบ้านหลังนี้ใครมีอำนาจตัดสินใจ!”
อีกฟากหนึ่ง ลู่ทะเลเหนือก็ควานหยิบพลั่วเหล็กเล่มหนึ่งขึ้นมาจากข้างกองฟืน สองมือกำด้ามไม้แน่น จ้องมองซูเหมียนเยวี่ยด้วยสายตาดุร้าย
“พี่ใหญ่ไม่อยู่ วันนี้พวกเราสองพี่น้องจะสั่งสอนคนทรยศแทนพี่ใหญ่เอง! ตีหญิงเสียสติที่ไม่รักษาจารีตเมียเช่นแกให้ตาย!”
ชายฉกรรจ์สองคนถืออาวุธติดมือ บีบกระชั้นตรงเข้าหาซูเหมียนเยวี่ยจากทางซ้ายและขวา
ภายในลานบ้าน ตาแก่ตระกูลลู่กอดหัวเข่าที่หักสะบั้น ความเจ็บปวดทำให้เหงื่อท่วมศีรษะ แต่ยังคงแหกปากตะโกนก้อง: “ตีมันให้ฉัน! ตีให้มันตายไปเลย! หากมีคนตาย พ่อจะไปรับหน้ากับที่ทำการกองการผลิตเอง! ตระกูลลู่ของเราไม่มีวันเก็บตัวหายนะเช่นนี้ไว้เด็ดขาด!”