ตอนที่ 4 กล้าขัดขวาง? ตบฝ่ามือเดียวปลิว

ด้านหลังมีเสียงก่นด่าและเสียงโอดครวญสารพัดดังมาจากห้องโถงใหญ่ตระกูลลู่ แต่ซูเหมียนเยวี่ยทำเป็นหูทวนลม

เธออุ้มไหดินเผาใส่แป้งสาลีขาวหนักอึ้งครึ่งไหใบนั้น ทุกย่างก้าวล้วนเดินอย่างมั่นคงเป็นพิเศษ

เด็กทั้งห้าคนเดินตามหลังเธอติด ๆ ราวกับลูกนกเพิ่งออกจากรัง มองแผ่นหลังอันมั่นคงของแม่ด้วยความพึ่งพาและยำเกรง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้สัมผัสความรู้สึกเชิดหน้าชูตาอย่างสะใจถึงเพียงนี้ในบ้านหลังนั้น

ที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่เป็นมุมที่ห่างไกลที่สุดในลานบ้าน บ้านดินดิบเตี้ยซอมซ่อหลังหนึ่ง บนกำแพงเต็มไปด้วยรอยแยก พอลมพัดก็กรูกันเข้ามาข้างใน

“เอี๊ยด—”