เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“หนึ่งร้อยก้อน ไอ้หนุ่มนี่คือหัวหน้า โตมาแข็งแรงที่สุด ล่ำบึ้กเหมือนลูกวัวตัวน้อย แถมแป้งข้าวโพดอีกสิบจิน ตอนนี้แกพาคนไปได้เลย”
“อะไรนะ หนึ่งร้อยก้อน จางหลานฮวาทำไมแกไม่ไปปล้นล่ะ เจ้าของกาลกิณีชิ้นหนึ่ง เต็มที่ก็ห้าสิบ จะขายก็ขาย ไม่ขายก็ช่าง”
เสียงต่อรองราคาอันร้ายกาจเสียดแทงเข้าสู่แก้วหูของซูเหมียนเยวี่ย
ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ซ่านจากท้ายทอย รอยต่อกระดูกทั่วทั้งร่างคล้ายกับถูกรื้อแยกออกแล้วประกอบใหม่ เจ็บจนเธอแทบจะหมดสติ
เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ยังไม่ทันมองเห็นทุกอย่างเบื้องหน้า ร่างเล็กผอมกะหร่องราวกับลูกลิงก็โถมเข้ามา กอดขาเธอไว้แน่น แล้วกรีดร้องด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น “แม่ แม่ตื่นสิ อย่าขายพี่ชายนะ อย่าขายพี่ชาย”
แม่เหรอ
ในหัวของซูเหมียนเยวี่ยดังหึ่ง เศษเสี้ยวความทรงจำนับไม่ถ้วนที่ไม่ใช่ของเธอ คล้ายสายน้ำป่าที่เขื่อนแตก หลั่งไหลบ่าเข้าสู่ห้วงสมองของเธออย่างบ้าคลั่ง
เธอทะลุมิติมาจริง ๆ ด้วย