0007

⬢⬢⬢

ตอนที่ 7 เมฆหมอกเปิดทาง

เจียงจือหน่วนคิดในใจว่าจะปล่อยให้ยายกลับไปไม่ได้เด็ดขาด แต่ในฐานะผู้น้อย เธอจะไปชี้ขาดการตัดสินใจของผู้ใหญ่ไม่ได้ เธอต้องหาพันธมิตรสักคน แล้วเธอควรหาใครดี? เจียงจือหน่วนตั้งสติไล่คิดอยู่ในใจ น้าชายกับพ่อไม่ต้องพูดถึง สองคนนี้เป็นพวก “คนดีประจำนง” ตัวอย่างชัดเจน น้าสะใภ้จะใช้เป็นพันธมิตรที่ดีได้ไหม? เธอนึกถึงท่าทางไม่สบอารมณ์ของกงฉินเมื่อครู่ พลันรู้สึกว่ามีลุ้น

มื้อเย็นที่บ้านตระกูลชุยวันนี้กินกันแปลกๆ บนโต๊ะมีแต่ชุยเหวินปินกับชุยเป่าเจินสองพี่น้องคุยเรื่องสัพเพเหระกันไปมา ชุยหวยอันกับหวังหลิงเห็นว่าผู้หญิงทั้งสามคนในบ้านสีหน้าไม่ค่อยดีนัก แม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ต่างก็รู้สึกได้ถึง “ความเงียบสงบก่อนพายุจะมา” พร้อมใจกันก้มหน้ากินข้าวเงียบๆ

“แม่ครับ ต่อไปแม่ก็อยู่ตึกที่เมืองหลวงมณฑล ใช้ชีวิตสบายแล้ว” ชุยเป่าเจินตักกับข้าวให้เซียวเหวินฮุ่ยคำหนึ่ง

กงฉินเบะปาก ชุยเหวินปินแอบตบที่ขาเธอเบาๆ ราวกับปลอบใจ

เห็นว่าทั้งโต๊ะไม่มีใครต่อคำ ชุยเป่าเจินก็อวดสมบัติพูดถึงความเจริญของเมืองหลวงมณฑลอีก หวังหลิงที่ยังไม่เคยออกจากประตูตัวเมืองอำเภอเงยหน้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้ อยากถามแต่ไม่กล้าเปิดปาก พอชุยเป่าเจินพูดถึงโรงภาพยนตร์ เพราะยังเป็นนิสัยเด็กอยู่ ในที่สุดก็อดไม่ไหว หันไปมองเจียงจือหน่วน แล้วถามอย่างขี้อายว่า “พี่หน่วน เมืองหลวงมณฑลดีมากเลยเหรอ?”