0002

⬢⬢⬢

ตอนที่ 2 กิจการค้าขนาดเล็กเปิดร้าน

เพราะตอนเที่ยงต้องไปหาน้าชาย ยายเซียวเหวินฮุ่ยจึงทำกับข้าวเป็นพิเศษให้เจียงจือหน่วนได้กินก่อน เป็นข้าวคลุกซีอิ๊วผัดกับน้ำมันหมูเสิร์ฟพร้อมผักกาดขาวเขียวสด เจียงจือหน่วนกินอย่างเอร็ดอร่อย กินเสร็จกำลังจะล้างจานก็ถูกเซียวเหวินฮุ่ยไล่ออกมา "วันนี้เธอมีธุระ ออกไปแต่เนิ่น ๆ เถอะ พวกนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

ตอนที่เจียงจือหน่วนไปถึงสถานีขนส่งผู้โดยสาร ชุยเหวินปินยังไม่ลงจากรถ เธอจึงเข้าไปเดินเล่นในห้องพักผู้โดยสารก่อน ข้างในเต็มไปด้วยฝูงชนดำทะมึน บางคนนั่งพิงม้านั่งยาว แต่ส่วนใหญ่นั่งกับพื้น ห้องพักผู้โดยสารไม่ใหญ่นักกลับแออัดไปด้วยผู้คน แทบไม่มีที่ให้วางเท้า ที่นี่เป็นชุมทางคมนาคมหลักที่เชื่อมตัวเมืองอำเภอสู่ภายนอก ทุกวันล้วนมีผู้คนขวักไขว่ ในหมู่ผู้คนยังมีพ่อค้าแม่ค้าคล่องแคล่วสอดแทรกเข้ามาเป็นครั้งคราว ตะโกนขายของ

นี่ไม่ใช่ลูกค้าที่พร้อมอยู่ตรงหน้าแล้วหรือ ฉันสามารถตั้งแผงขายของที่นี่ได้เลยนะ ที่นี่ล้วนเป็นคนที่มาโดยสารรถทางไกล เพื่อซื้อตั๋วก็ต้องมาเข้าแถวแต่เช้า พอซื้อตั๋วได้แล้วก็ยังต้องใช้เวลาอยู่ในห้องพักผู้โดยสารรอรอบรถ พูดอีกอย่างคือคนส่วนใหญ่ใช้เวลาครึ่งวันหมดไปที่นี่ จะหิวจะกระหาย ซึ่งหมายความว่ามีความต้องการ มีความต้องการก็หมายความว่ามีโอกาสทางธุรกิจ เจียงจือหน่วนยิ่งคิดยิ่งตื่นเต้น อยากจะพับแขนเสื้อลงมือทำเดี๋ยวนี้ กำลังคิดเพลิน ๆ อยู่ก็มีมือตบมาที่หลัง พอหันไปก็เห็นน้าชายชุยเหวินปินยิ้มแย้มมองตัวเองอยู่ "ไป น้าจะพาไปกินของอร่อย หน่วนหน่วน"