เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมืองหยางเฉิง ทางออกอุโมงค์ลับของหน่วยแท่นน้ำแข็งดำ
จากส่วนลึกของอุโมงค์มีเสียงฝีเท้าหนักอึ้งลากยาวดังมา พร้อมเสียงหอบหายใจขาดห้วงที่พยายามข่มกลั้นจนถึงขีดสุด ทหารองครักษ์ชุดดำสองนายที่เฝ้าทางเข้าอุโมงค์สบตากัน ก่อนจะรีบวางมือลงบนด้ามดาบทันที
ร่างหนึ่งพลันล้มโซเซออกมาจากเงามืด เป็นอิ่งจิ่ว ร่างกายซีกหนึ่งของเขาดำเกรียม แขนซ้ายขาดสะบั้นตั้งแต่หัวไหล่ บาดแผลกลับไม่มีเลือดไหล มีเพียงสารเหนียวสีแดงคล้ำชั้นหนึ่งปกคลุมอยู่ มันขยับยุกยิกแผ่วเบาราวกับสิ่งมีชีวิต มือขวาของเขากำกล่องหยกใบหนึ่งที่ห่อหุ้มด้วยผ้ายันต์อักขระลับหลายชั้นไว้แน่น ขอบผ้ายันต์ถูกกัดกร่อนจนกลายเป็นสีดำแล้ว
ตามมาติด ๆ โหยวสือซานแทบจะคลานออกมา ขาทั้งสองข้างของเขาแหลกละเอียดตั้งแต่ใต้หัวเข่าลงไป บาดแผลถูกปกคลุมด้วยสารเหนียวสีแดงคล้ำเช่นเดียวกัน ด้านหลังลากทิ้งไว้เป็นรอยเลือดสองสายที่ชวนให้ใจสั่น บนแผ่นหลังแบกม้วนหนังสัตว์เอาไว้ ผิวหนังเต็มไปด้วยเส้นสายและเครื่องหมายบิดเบี้ยวที่วาดขึ้นด้วยเลือด หลายแห่งกลายเป็นสีน้ำตาลคล้ำอันเป็นลางร้ายไปแล้ว
“รีบ...รีบ...” อิ่งจิ่วเปล่งเสียงแหบพร่าจากลำคอ ทุกครั้งที่เอ่ยออกมาหนึ่งคำ มุมปากจะมีเลือดดำไหลซึมออกมาเส้นหนึ่ง “กราบทูลฝ่าบาท...ทุ่งเพลิงแดง...ใต้พิภพ...”
ยังไม่ทันพูดจบ ร่างของเขาก็อ่อนยวบล้มคว่ำไปข้างหน้า ทว่ากล่องหยกในมือยังคงยกชูสูง ไม่ยอมตกถึงพื้น