เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ห่างจากทุ่งเพลิงแดงไปทางเหนือแปดสิบลี้ คือเทือกเขาตัดมังกร
ไป๋ฉีควบม้าหยุดอยู่บนสันเขา เสื้อคลุมสีเขียวดำด้านหลังสะบัดพลิ้วเสียงดังท่ามกลางลมร้อนที่พัดกลิ่นกำมะถันมาเป็นระลอก เบื้องหลังเขา กองทัพสายเหนือเจ็ดแสนนายทอดยาวราวกับเมฆดำปกคลุมผืนดิน ค่ายกลทหารแผ่ขยายออกไปสามสิบลี้ ทว่ากลับเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงธงรบกระทบเสาธงซ้ำ ๆ อย่างน่าเบื่อหน่าย
ตี๋ชิง รองแม่ทัพกดมือไว้บนด้ามดาบ ก้าวขึ้นมาข้างหน้าแล้วมองตามสายตาของไป๋ฉีไปทางทิศใต้
เพียงมองแวบเดียว แม้จะผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน แต่หัวใจของเขาก็พลันหนักอึ้ง
ห่างออกไปแปดสิบลี้คือทุ่งเพลิงแดง ทว่าบัดนี้เหนือทุ่งร้างแห่งนั้นกลับมองไม่เห็นแสงตะวัน มีเพียง ‘ม่านฟ้า’ สีแดงเข้มชั้นหนึ่งห้อยต่ำปกคลุมอยู่ ราวกับกองเลือดที่แข็งตัวไปแล้ว ใต้ม่านฟ้า ขอบเขตของทุ่งร้างพร่าเลือน มองเห็นเงาร่างคนจำนวนมหาศาลเรียงตัวเป็นค่ายกลสี่เหลี่ยมอย่างเป็นระเบียบจนน่าขนลุก แต่ละร่างกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง ราวกับป้ายหลุมศพที่ตั้งเรียงรายอยู่บนทุ่งร้าง
ไม่มีค่ายทหาร ไม่มีควันไฟจากการหุงหาอาหาร ไม่มีเสียงม้าศึกกรีดร้อง กระทั่งประกายสะท้อนจากคมอาวุธก็ยังไม่มี
มีเพียงความเงียบงันสีแดงเข้มที่ปกคลุมไปทั่ว
“แม่ทัพ ม่านแดงนั่น...ดูชั่วร้ายมาก” น้ำเสียงของตี๋ชิงตึงเครียด “จิตเทวะของข้าน้อยผู้เป็นแม่ทัพเพิ่งแทรกเข้าไปได้สามสิบลี้ก็รู้สึกราวกับตกลงไปในบึงโคลน ไม่อาจรุกคืบต่อได้อีก กลับกัน...กลับรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกำลังเลียอยู่ ทำเอาขยะแขยงไปหมด”