เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ดินแดนใจกลางราชวงศ์เซียนฮ่าวเหยียน นครหลวงฉือเซียว
นครหลวงแห่งนี้สร้างขึ้นจากหยกเทพสีชาด บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศแห่งความหวาดกลัวอันกดดัน ข่าวการล่มสลายของชายแดนเหนือแพร่กระจายออกไปราวกับโรคระบาด นามของไป๋ฉี่กลายเป็นคำสาปร้ายที่ใช้ขู่เด็กให้หยุดร้องไห้ในยามค่ำคืน
ภายในท้องพระโรง จักรพรรดิเซียนฮ่าวเหยียนมีสีหน้าเขียวคล้ำ ในมือกำแผ่นหยกสารรายงานขอความช่วยเหลือจากแนวหน้าที่ส่งมาราวกับเกล็ดหิมะ ข้อนิ้วขาวซีดจากการบีบแน่น
“ไร้ประโยชน์... ล้วนเป็นพวกไร้ประโยชน์ทั้งสิ้น!”
เขาขว้างแผ่นหยกสารลงพื้นอย่างแรง เศษชิ้นส่วนกระจัดกระจายไปทั่ว
“หุบเขาอัคคีแดงแตกภายในครึ่งวัน เมืองเผาสวรรค์ถูกตีแตกภายในสามวัน เก้าเมืองชายแดนเหนือไม่มีแม้แต่การต่อต้านที่พอเป็นชิ้นเป็นอัน! กองทัพชายแดนและเหล่าแม่ทัพที่เราชุบเลี้ยงมา หรือว่าล้วนเป็นเพียงหุ่นดินปั้นไร้ชีวิตกันหมด?!”
ขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ทั่วทั้งราชสำนักต่างเงียบกริบ ราวกับจักจั่นในฤดูหนาว
ผ่านไปเนิ่นนาน ข้าราชบริพารเฒ่าผู้หนึ่งซึ่งมีหนวดเคราและเส้นผมขาวโพลนก็ก้าวออกมาอย่างสั่นเทา “ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ... มิใช่ว่ากองทัพชายแดนไม่กล้าหาญ แต่เป็นเพราะไป๋ฉี่ แม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพต้าซย่าใช้กลศึกได้... พิสดารเกินไป”
“พิสดาร?” จักรพรรดิเซียนฮ่าวเหยียนแค่นหัวเราะ “เรามองว่ามันก็แค่อาศัยความคมกล้าของกองทัพเข่นฆ่าคนทั้งเมือง ล้างตระกูลจนสิ้น นี่คือวิถีแห่งการทำลายล้างโดยแท้!”