เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันที่เจ็ดนับตั้งแต่พ่อนี่กลับมา อริยะลงสนาม และภัยพิบัติเหลียงเจี๋ยเปิดฉากขึ้น
ดินแดนสวรรค์ฝูเหยา สมรภูมิใหญ่ทั้งสี่แห่งต่างลุกโชนด้วยควันไฟสงครามพร้อมกัน
ชายแดนเหนือ ชายแดนราชวงศ์เซียนฮ่าวเหยียน หุบเขาอัคคีแดง
สถานที่แห่งนี้สมชื่อของมัน ภายในหุบเขาทอดยาวนับพันลี้ มีเปลวเพลิงสีแดงชาดจากสายปฐพีลุกไหม้อยู่ตลอดทั้งปีไม่มีวันดับ เพลิงเหล่านั้นมีสีแดงคล้ำ อุณหภูมิสูงยิ่งนัก ถึงขั้นหลอมละลายโลหะเทพทั่วไปได้ เป็นปราการธรรมชาติที่ราชวงศ์เซียนฮ่าวเหยียนใช้ป้องกันศัตรูจากภายนอก อีกทั้งยังเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์สำหรับบำเพ็ญของนักหลอมอาวุธและผู้บำเพ็ญวิชาเพลิง
ในวันวาน เปลวเพลิงภายในหุบเขาพลุ่งพล่านอย่างเป็นระเบียบ ผู้บำเพ็ญเดินทางไปมาท่ามกลางเปลวไฟ เผยให้เห็นบรรยากาศอันเปี่ยมด้วยกลิ่นอายเซียน
แต่วันนี้ เปลวเพลิงสีแดงชาดกลับกำลังสั่นไหว
ไม่ใช่เพราะอุณหภูมิลดต่ำลง หากแต่เป็นเพราะ ‘รูปลักษณ์’ ของเปลวเพลิงเองกำลังหวาดกลัว
บริเวณปากหุบเขา กองทัพเส้นทางเหนือต้าเซี่ยสามแสนนายตั้งแถวอย่างเคร่งขรึม พวกเขาสวมเกราะดำและถือธงดำสนิทเป็นแบบเดียวกันทั้งหมด กลิ่นอายของทุกคนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว แม้ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา แต่จิตสังหารที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้ากลับรวมตัวเหนือค่ายกลทหาร กลายเป็นเมฆโลหิตผืนใหญ่ปกคลุมพื้นที่นับร้อยลี้
ภายใต้เมฆโลหิตนั้น แสงไฟจากเปลวเพลิงสีแดงชาดยังหม่นแสงลงไปถึงสามส่วน
ด้านหน้าสุดของค่ายกลทหาร ไป๋ฉีถือกระบี่ยืนตระหง่าน