เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วัวเขียวก้าวผ่านเมฆมงคลก้อนสุดท้าย
ทิวทัศน์เบื้องหน้าเปลี่ยนไปฉับพลัน จากสถานปฏิบัติธรรมของอริยะที่เต็มไปด้วยความโกลาหลไร้ระเบียบและกฎเกณฑ์ถักทอประสานกัน กลับคืนสู่เมืองหยางแห่งต้าซย่าที่มีระเบียบเรียบร้อยและอบอวลด้วยปราณม่วง
ณ ลานกว้างหน้าตำหนักเฉินเฉียน อิ๋งโยวกำลังหารือกิจการกับไป๋ฉี่ ก่วนจ้ง และคนอื่น ๆ ทันใดนั้นก็เห็นเงาสีเขียวสายหนึ่งทอดตัวลงมาจากเก้าชั้นฟ้า
เขาเงยหน้าขึ้นทันที และเห็นเหลาจื่อขี่วัวกลับมา ในอ้อมแขนมีร่างคุ้นตาถูกห่อหุ้มด้วยแสงบริสุทธิ์อันอ่อนโยน
นับตั้งแต่เหลาจื่อก้าวเข้าสู่ลานธรรมฟ้าบุพกาลจนกระทั่งกลับมาถึงตอนนี้ เวลาของโลกเซียนเพิ่งผ่านไปเพียงสิบลมหายใจ
ทว่าสิบลมหายใจนี้ กลับเพียงพอที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของต้าซย่าไปโดยสิ้นเชิง
เหลาจื่อพลิกตัวลงจากหลังวัว วัวเขียวแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงพุ่งกลับเข้าไปในแขนเสื้อ
เขาก้าวเดินอย่างมั่นคงไปหาอิ๋งโยว แสงบริสุทธิ์ในอ้อมแขนค่อย ๆ จางลง เผยให้เห็นใบหน้าของชินเยว่ที่กำลังหลับใหล
ใบหน้าของนางซีดขาว ขนตายาวหลุบต่ำ ลมหายใจแผ่วเบาแต่สม่ำเสมอ รอบกายไม่มีโซ่ตรวนเต๋าเต๋อพันธนาการอีกต่อไป เหลือเพียงท่วงทำนองแห่งมรรคธรรมชาติบางเบาที่คอยปกป้องชีพจรหัวใจ
อิ๋งโยวก้าวพรวดเดียวมาถึงเบื้องหน้า สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของชินเยว่สามลมหายใจ เมื่อตรวจสอบจนแน่ใจว่าดวงจิตวิญญาณของนางสมบูรณ์และต้นกำเนิดไม่เสียหาย ในที่สุดหินก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่ในใจก็ร่วงลง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนถอยหลังครึ่งก้าวแล้วคารวะเหลาจื่ออย่างนอบน้อม