เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หยดน้ำหยดนั้นไม่ได้ร่วงลงมาในท้ายที่สุด
มันลอยนิ่งอยู่ตรงรอยต่อระหว่างทัศนียภาพระเบียบกับความว่างเปล่าฟ้าบุพกาล ราวกับหยาดน้ำตาที่หยุดนิ่ง หรือคล้ายเครื่องหมายคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ
ระลอกคลื่นในดวงตาของมหาเทพคุณธรรมค่อย ๆ สงบลง แต่ไม่ใช่การกลับคืนสู่ความเฉยเมยอย่างสมบูรณ์ หากเป็นการพิจารณาที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ทัศนียภาพมรรคสวรรค์แห่งระเบียบอันกว้างใหญ่ไพศาลเบื้องหลังเขาเริ่มหดตัวลงอย่างช้า ๆ ไม่แผ่ขยายกดดันไปทั่วฟ้าดินอีกต่อไป แต่แปรเปลี่ยนเป็นวงแหวนกฎเกณฑ์ที่หมุนเวียนอย่างแม่นยำ ลอยอยู่เหนือศีรษะด้านหลัง
ภายในฟ้าบุพกาล เมื่อเจตจำนงมรรคาของตัวตนสูงสุดทั้งสองสงบลง ดินไฟน้ำลมที่เดือดพล่านก็ค่อย ๆ สงบตาม รอยย่นกาลอวกาศถูกมือที่มองไม่เห็นลูบให้เรียบ กลับคืนสู่สมดุลอันละเอียดอ่อนระหว่างความมีระเบียบกับไร้ระเบียบ
“มรรคาธรรมชาติ...”
มหาเทพคุณธรรมเอ่ยถ้อยคำทั้งสี่นี้ขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงปราศจากความเย็นชาของบัญชาแห่งมรรคาสวรรค์ไปมาก กลับเพิ่มความครุ่นคิดเข้ามาหลายส่วน เขามองผ่านแสงใสที่ปกคลุมใบหน้า สายตาตกลงบนใบหน้าอันสงบนิ่งของพ่อนี่
“มรรคานี้มีที่มาอย่างไร?”
คำถามนี้ไม่ใช่การซักถามผู้ก่อกบฏอีกต่อไป แต่เป็นการแสวงหารากฐานต้นกำเนิดของความเป็นไปได้อีกรูปแบบหนึ่งจากผู้ใฝ่หามรรคา
พ่อนี่ยิ้มน้อย ๆ ชุดคลุมสีเขียวสะบัดเบา ๆ ท่ามกลางกระแสปราณฟ้าบุพกาลที่ยังหลงเหลืออยู่ เขาไม่ได้ตอบโดยตรง แต่ย้อนถามกลับว่า
“สหายร่วมมรรคครอบครองมรรคสวรรค์แห่งระเบียบอยู่ ทราบหรือไม่ว่าระเบียบถือกำเนิดจากสิ่งใด?”