เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ณ ยอดเวหา เมฆเคราะห์เก้าสีม้วนทะมึนดุจมหาสมุทร อสนีถักทอประสานกัน ประหนึ่งโทสะของเทพเจ้าที่ถล่มลงจากหอสวรรค์ ปกคลุมทั่วฟ้าดิน กดข่มเก้าโจวและหมื่นโลกจนเงียบงันไร้สรรพเสียง
ผืนพิภพเงียบสงัด ขุนเขาธาราหม่นสี
สรรพชีวิตนับร้อยล้านต่างกลั้นหายใจแหงนมอง ดวงตาทุกคู่จับจ้องเมฆเคราะห์ซึ่งสั่นสะเทือนใจสวรรค์ผืนนั้นไม่วางตา
คนผู้หนึ่งเอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงสั่นเครือแต่หนักแน่นเด็ดขาด
“มาแล้ว!”
แทบจะในชั่วขณะที่สิ้นเสียงนั้น——
อสนีภัยชั้นแรกก็ถล่มลงมาอย่างกึกก้อง!
ภัยวายุสวรรค์!
ฟ้าดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พายุคลั่งคำรามเกรี้ยวกราด ไอพิฆาตแห่งวายุปราณคมกริบดุจดาบ กวาดล้างทั่วเก้าโจว ฉีกทำลายภูผาธารา และทลายความว่างเปล่า
ในชั่วขณะนั้น เสียงวายุแฝงด้วยเสียงผีร่ำไห้เทพโหยหวน ราวกับมรรคาสวรรค์กำลังคำรามด้วยโทสะและเทพมรณะกำลังกระซิบกระซาบ