เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ณ ส่วนลึกของวัดปัญญา เสียงระฆังยามรุ่งอรุณเพิ่งดังขึ้น เสียงพุทธธรรมแผ่กังวานไปทั่วบริเวณ
ระหว่างหมู่อาคารวิหาร ควันธูปลอยอ้อยอิ่ง กลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นลอยตามสายลมแทรกซึมเข้าสู่ร่องหิน อบอวลแผ่วเบา ก่อนพัดผ่านกระเบื้องโบราณและอิฐสีคราม
ภายในห้องสงบ เจี่ยสวี่ยืนประสานมือไว้ด้านหลังอยู่หน้าต่าง สายตาทอดมองนกที่กำลังกระพือปีกอยู่ตรงมุมชายคา แววตาลุ่มลึก ยากจะหยั่งรู้ว่ากำลังครุ่นคิดสิ่งใด
ส่วนเตี่ยนเหวยนั้นนอนแผ่หลาอยู่บนเบาะรองนั่งตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ ทั้งยังส่งเสียงกรนเบา ๆ
แตกต่างจากความเงียบสงบภายในห้อง บัดนี้ภายในโถงเทศนาธรรมกลับปรากฏแสงพุทธะแล้ว บรรยากาศเปี่ยมด้วยความขรึมขลังและศักดิ์สิทธิ์
เสวียนจั้งสวมจีวรด้ายทอง ค่อย ๆ ก้าวลงมาจากบันไดทอง บรรดาพระสงฆ์ต่างประนมมือยืนเรียงราย สีหน้าเปี่ยมด้วยความเคารพ
เขาก้าวเข้าสู่โถง แม้ฝีเท้าจะเชื่องช้า ทว่ากลับประหนึ่งสามารถชักนำกระแสปราณทั่วทั้งวิหารให้เคลื่อนไหวตาม