เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โถงหลักสำนักใจบริสุทธิ์ แสงสว่างบดบังมืดครึ้ม ราวค่ำคืนกำลังมาถึง
ใต้ชายคาหยก กลิ่นธูปจันทน์ลอยอวลไปมา ควันธูปสีฟ้าพลิ้วไหวขึ้นจากเตาไฟ แปรสภาพเป็นเหมือนงูเล็ก ๆ แล่นไปในอากาศเหนือโถง คดเคี้ยวพันเกี่ยวกับโคมหยกทุกดวง ทำให้แสงเงารอบข้างเคลื่อนไหว ดุจฝันดุจภาพมายา
ภายในโถงใหญ่ทั้งหมดไร้คนเงียบสงบ นิ่งเหมือนหลุมศพ
มีเพียงเสียงเต้นของหัวใจที่ทุ้มต่ำราวตีกลอง ก้องกังวานสะท้อนสะเทือนระหว่างผนังทั้งสี่ เหมือนมือที่มองไม่เห็นกำลังเคาะดวงกายดวงจิต ไม่คลายไปเลยเป็นเวลานาน
บนที่นั่งหลัก เจ้าสำนักใจบริสุทธิ์นั่งอยู่คนเดียว เสื้อคลุมสีม่วงดำปนดำ ใบหน้าสงบนิ่งราวหินเก่า หลับตาสนิท ลมหายใจไม่มีคลื่น
แต่กำปั้นทั้งสองข้างที่กำแน่นอยู่ใต้แขนเสื้อ กลับเผยให้เห็นความปั่นป่วนคลั่งไหลในใจของเขา
ที่ส่วนลึกของจิตสำนึกอันเหมือนก้นเหว ดอกแท่นบัวสีเลือดบานเบ่งบานอย่างไร้เสียง กลีบบัวพลิกขดระหว่างนั้นเผยให้เห็นความโลภอันร้อนแรง แสงสว่างวิญญาณทุกเส้นพาความคาวเลือดและการลบหลู่อย่างเข้มข้น ราวจะกลืนกินทั้งตัวของเขา!
"ตบะของเธอ..."
"ร่างกายของเธอ..."