เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหนือทะเลฟ้าบุพกาล วายุคลั่ง อสนีเกรี้ยวกราด ยุคบุพกาลคำรามกึกก้อง
กฎมรรคนับหมื่นล้านสายลอยขึ้นลงไม่หยุดนิ่ง รัศมีเทพถาโถมดุจคลื่นยักษ์ คลื่นฟ้าบุพกาลมหึมาราวกับกลืนกินท้องนภาได้ ทุกกฎระเบียบและกฎเกณฑ์ล้วนกลายเป็นสิ่งลวงตาในฟ้าดินผืนนี้
ใจกลางสนามรบ มีผู้ฝึกกระบี่ในชุดเขียวยืนเหินลมอยู่กลางอากาศ
ชายเสื้อของหลี่ไป๋พลิ้วไหว กระบี่บัวเขียวเปล่งประกายเลือนรางดุจสายน้ำ เส้นผมยาวดำสนิทปลิวไสวไปตามสายลม ทั้งร่างของเขาราวกับเซียนแห่งกระบี่ที่ก้าวออกมาจากบทกวี ยืนเผชิญหน้ากับนภาเพียงลำพัง หยิ่งทะนงอย่างไร้ผู้ใดเทียบ
ส่วนผู้ที่ยืนประจันหน้ากับเขาคือธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักใจพิสุทธิ์ จิ่นซี
นางสวมอาภรณ์นักพรตสีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะไร้ตำหนิ เส้นผมสีเงินปลิวไสว ดวงตาสีเงินเย็นเยียบราวน้ำแข็งที่แช่แข็งจันทรา บุคลิกเย็นชาและโดดเดี่ยว ในมือจักรหยกสั่นสะเทือนไม่หยุด