เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โลกมหาพันหานเวย สำนักใจพิสุทธิ์
สรรพสิ่งเงียบงัน วายุหยุดนิ่ง อสนีสงบ ความเงียบราวกับความตาย
ยอดเขาหลักใจบริสุทธิ์ ภายในโถงแพรไหมบริสุทธิ์
ควันหมอกเหมือนเส้นไหม กลิ่นหอมวิญญาณโอบล้อม ดอกบัวน้ำแข็งที่ใสดุจคริสตัลลอยอยู่กลางโถง ใจบัว เงาร่างหนึ่งนั่งขัดสมาธิ ลมหายใจลมปรากฏหายปรากฏ
นั่นคือธิดาศักดิ์สิทธิ์สำนักใจพิสุทธิ์ จิ่นซี
เธอขมวดคิ้วแน่น ทั่วร่างโอบล้อมด้วยแสงวิญญาณที่แตกเป็นเสี่ยงไม่กระจาย ราวกับจะพังทลายได้ทุกเมื่อ แต่ท่ามกลางอักขระเทพที่ลอยขึ้นมาจากใจบัว กายเนื้อของเธอค่อยๆ หล่อหลอมใหม่ พลังโลหิตค่อยๆ กลับคืนที่
"อืม..."
พร้อมกับเสียงพึมพำ จิ่นซีค่อยๆ ลืมตา ม่านตาสีเงินเปิดครั้งแรก แสงสว่างอ่อนแรง แต่ยังคงมองเห็นความคมกล้าในอดีตได้คลางๆ
เธอฟื้นคืนชีพอีกครั้ง
ขณะที่สติฟื้นคืน ก็มีเสียงกระซิบเบาราวกับคำพูดในฝัน