เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“สหายร่วมมรรค วันหน้าเมื่อแดนลับเปิดออก ได้โปรดอย่าลืมเลือน”
สิ้นคำ หลิงเสวียนก็สะบัดแขนเสื้อกว้าง นำพาจี้ชูเจินเหรินและผู้คนแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ไร้จุดจบกลายเป็นแสงหลบลี้จากไป ลับหายไปที่เส้นขอบฟ้าในชั่วพริบตา
จี้ชูเจินเหรินสีหน้าเต็มไปด้วยความคั่งแค้น ทว่าก็มิกล้าเอ่ยปากแม้แต่ครึ่งคำ
“ไป!”
หนานกงหลีกัดฟัน แววตาสั่นไหวไม่หยุด การมาเยือนในวันนี้ ราชวงศ์จักรพรรดิจิ่วฮวาไม่เพียงไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย พลังต่อสู้ระดับสูงยังสูญเสียไปอย่างหนักหน่วง เมื่อนึกถึงจางซานเฟิงกับต้าซย่าที่โผล่พรวดขึ้นมา ในใจก็เต็มไปด้วยความกังวลอย่างยิ่งยวด แต่ก็ไร้หนทางแก้ไข ทำได้เพียงนำพาผู้แข็งแกร่งระดับเทพสวรรค์แห่งจิ่วฮวาจากไป
สีหน้าของเฉินเซียวมืดมนราวกับหยาดน้ำ ปราณซากศพม้วนตลบ มองดูแผ่นหลังของจางซานเฟิงอยู่นาน ในใจลอบรำพึง “ต้าซย่า...!”