เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หึ!”
ซีเหมินอวี่เก็บรอยยิ้มลงในพริบตา แววตาเย็นเยียบ น้ำเสียงยังแฝงไว้ด้วยความข่มขู่ที่ไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง “งั้นก็ไม่ขึ้นอยู่กับคุณแล้ว การเชิญของราชสำนักไท่หัวของเรา คุณก็กล้าปฏิเสธหรือ?”
อิ๋งโยวเงยหน้าขึ้น สีหน้าเย็นชา ตอบอย่างเรียบ ๆ ว่า
“ไท่หัวหรือ? ขออภัย ข้ามองไม่เห็นค่า”
เมื่อคำนี้ออกมา ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึง
“โอ้ อิ๋งโยวคนนี้ช่างเห่อเหิม!”
“ใช่แล้ว ตอนที่เขาเถียงกับคังหย่งอี้และอิงจิ้นเมื่อครู่ ฉันยังคิดว่าเขาแค่ปากเก่ง ที่ไหนได้ เขาไม่กลัวเรื่องจริง ๆ เลย!”
ผู้คนพากันกระซิบวิพากษ์วิจารณ์ สายตามองอิ๋งโยวราวกับมองคนบ้า
ต่อหน้าทูตของราชสำนักไท่หัว เขากล้ากระทบกระทั่งเช่นนี้ ช่างไม่รู้จักเป็นตายเสียเลย!
เมื่อได้ยินเสียงกระซิบรอบด้าน สีหน้าซีเหมินอวี่ก็เขียวคล้ำด้วยความแค้น หน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย เขาตบโต๊ะลุกขึ้นยืนพลางตวาดด้วยความโกรธ