เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อิ๋งโยวปรับลมหายใจเล็กน้อย อากัปกิริยาทั้งหมดของเขาก็เปลี่ยนตามไปด้วย จมดิ่งเข้าสู่สภาวะเจตจำนงอันเคร่งขรึมศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง
ครู่ต่อมา เขาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงกังวาน
“โทสะผงาดเสยเกี้ยว พิงระเบียงตรงที่ฝนสาดโปรยเพิ่งสงบ”
ทันทีที่สิ้นเสียง ก็ได้ยินเสียงฟ้าร้องกัมปนาทกลางฟ้าใส วูบหนึ่ง หมอกไอพร่าหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเหนืออุทยานหลวง เหนือหมู่เมฆนั้น แม่ทัพสวมเกราะผู้หนึ่งซึ่งมองไม่ชัดใบหน้า ยืนอยู่บนหอสูง พิงราวระเบียงมองไกล ดวงตาทั้งสองมีเปลวเพลิงโกรธาโหมลุกโชน ราวกับเผาไหม้ถึงเก้าชั้นฟ้า
ทุกคนตกตะลึงกับนิมิตพลังที่จู่โจมเข้ามาเช่นนี้ มองความว่างเปล่าอย่างเหม่อลอย
“นี่...นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
“ไม่รู้สิ! อยู่ดี ๆ จะเกิดภาพเช่นนี้ขึ้นได้อย่างไร?”
ทุกคนในที่นั้นล้วนตะลึง ภาพเช่นนี้พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
ทันใดนั้น ภายนอกอุทยานหลวงก็มีเสียงอุทานดังขึ้น “นี่คือปรากฏการณ์มรรคาอักษร! เป็นผลจากการตอบรับจากฟ้าดินเมื่อมรรคาบุ๋นบรรลุถึงขีดสุด!”