เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อิ๋งโยวเพิ่งนำกำลังคนมาถึงค่ายผู้บัญชาการทหารแห่งมณฑลเสวียนเป่ย ยังไม่ทันเข้าใกล้กระโจมบัญชาการก็ถูกทหารนายหนึ่งขวางไว้
ทหารนายนั้นมีสีหน้าดุดัน มือกุมทวนยาว ตวาดอย่างเกรี้ยวกราดว่า “บัดซบ พวกแกเป็นใคร รู้หรือไม่ว่านี่คือกระโจมบัญชาการของแม่ทัพทั่วป๋า ผู้บัญชาการทหารแห่งมณฑลเสวียนเป่ย ผู้ใดบุกรุกโดยพลการต้องตาย!”
สิ้นเสียง อิ๋งโยวยังไม่ทันเอ่ยปาก เติ้งเอ๋อร์เต้าก็ก้าวออกมาจากด้านหลังเขาแล้ว สีหน้าพลันเย็นเยียบก่อนแค่นเสียงว่า
“แม้แต่เจ้าเมืองผู้นี้ก็จำไม่ได้แล้วหรือ ช่างวางอำนาจใหญ่โตเสียจริง!”
“จะ...เจ้าเมืองเติ้ง?!”
เมื่อทหารยามเห็นใบหน้าของเติ้งเอ๋อร์เต้าชัดเจน สีหน้าก็ซีดเผือดราวกระดาษ เขาทรุดคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะไม่หยุด “ที่แท้ก็เจ้าเมืองเติ้ง ผู้น้อยมีตาหามีแววไม่ จึงจำท่านไม่ได้ ได้โปรดอภัยโทษด้วย!”
“ไอ้สารเลว ท่านโหวมาตรวจค่าย แกกลับกล้ากล่าววาจาล่วงเกิน เดิมทีสมควรถูกประหารตรงนี้ ตามกฎต้องตัดศีรษะเพื่อมิให้ผู้ใดเอาเยี่ยงอย่าง แต่เห็นแก่ความรู้เท่าไม่ถึงการณ์จะไว้ชีวิตแกสักครั้ง ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!”