เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“จิ้งเต๋อ เก็บเกี่ยวได้ผลเป็นอย่างไรบ้าง”
อิ๋งโยวนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประมุข สายตาจับจ้องไปที่อวี้ฉือกงที่เพิ่งกลับมา น้ำเสียงสงบ แต่แฝงความคาดหวังไว้เล็ก ๆ
“กราบเรียนนายเหนือหัว ครานี้ปราบค่ายลั่วหยางสำเร็จ ยึดทองคำได้หนึ่งพันตำลึง เงินหนึ่งแสนตำลึง โอสถตรึงแก่นสามร้อยเม็ด นอกจากนี้ยังได้ความจากปากพวกที่เหลือของค่ายลั่วหยางว่า พวกมันคือกองหน้ากองทัพลั่วหยาง ซึ่งเป็นหนึ่งในห้ากองทัพของรัฐเจิ้ง แฝงตัวอยู่ในดินแดนรัฐฉินในคราบโจรผู้ร้าย ปล้นสะดมมณฑลเสวียนเป่ย รอจนกาลเหมาะสมแล้วบุกยึดเสวียนเป่ยในคราวเดียว”
อวี้ฉือกงได้ยินดังนั้นก็รีบลุกขึ้น ประสานมือกราบทูลรายงานผลการไปค่ายลั่วหยางครั้งนี้
อวี้ฉือกงลุกขึ้นประสานมือ น้ำเสียงต่ำ
“ทองคำพันตำลึง เงินหนึ่งแสนตำลึง... โอสถตรึงแก่นสามร้อยเม็ดงั้นหรือ”
อิ๋งโยวพึมพำเบา ๆ ต่อให้จิตใจมั่นคงเพียงใดก็อดสูดลมหายใจเข้าลึกไม่ได้
ฐานะของค่ายลั่วหยางนั้นเขาเดาไว้บ้างแล้ว แต่จำนวนทองกับเงินรวมถึงโอสถตรึงแก่นนี้ เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดเลยแม้แต่น้อย