เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“โจรถ่อยช่างบังอาจ กล้าทำร้ายนายเหนือหัวของฉันได้อย่างไร!”
เสียงตวาดเกรี้ยวกราดดุจอสนีบาตระเบิดดังมาจากฟ้ายามราตรี คลื่นเสียงม้วนกระหน่ำประหนึ่งเสียงอสนีแห่งเก้าชั้นฟ้า สะเทือนขึ้นไปถึงหมู่เมฆ!
อากาศในชั่วขณะนั้นราวกับแข็งค้าง ก่อนจะกระเพื่อมเป็นชั้น ๆ ประหนึ่งค้อนยักษ์ฟาดลงกลางผิวน้ำอย่างรุนแรง
เสียงดุจอสนีนั้นสะเทือนฟ้าดิน จนอัศวินชุดดำหลายร้อยนายบนทางหลวงซึ่งกำลังเปี่ยมด้วยเจตจำนงสังหารต่างสีหน้าเปลี่ยนไป เผยความหวาดผวาออกมาพร้อมกัน
เสียงสะเทือนแสบแก้วหูราวกับจะฉีกเยื่อแก้วหูให้ขาด เหล่าอัศวินอดยกมือปิดหูไม่ได้ พลานุภาพสังหารพลันชะงักงัน
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว วายุคลั่งสายหนึ่งก็พุ่งทะลวงออกจากป่า!
ท่ามกลางป่าทึบ ฝุ่นดินม้วนตลบ คนหนึ่งคนกับม้าหนึ่งตัวทะยานฝ่าความว่างเปล่า ฉีกม่านราตรีพุ่งเข้ามา!
ผู้มาเบิกตากว้างดุจกระดิ่งทองแดง หนวดเคราดุจพยัคฆ์ชี้ชัน ร่างกำยำประหนึ่งหอคอยเหล็ก เกราะเหนือเสื้อคลุมสีดำเปล่งประกายดุจหานซิง ศีรษะสวมหมวกเหล็กทองหงส์คู่ ร่างคลุมเกราะเหล็กกล้าทองทมิฬ ทั่วกายแผ่ไอสังหารสูงเทียมฟ้า
เขาถือแส้คู่ ขี่อาชาเมฆาดำซึ่งมีขนดำสนิททั่วทั้งตัว มีเพียงใต้ลำคอที่แต้มขนสีขาวดุจหิมะหยดลงบนน้ำหมึก เมื่อเสียงม้าร้องดังกังวาน มันก็พุ่งฉีกม่านราตรี ทิ้งเงาโลหิตสีแดงสายหนึ่งไว้เบื้องหลัง!