เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เป็นดังคาด ทันทีที่อิ๋งโยวออกจากเมืองอวิ๋นจิ่ง เจิ้งยงก็เรียกประชุมเหล่าขุนนางที่ตำหนักหลวงเป็นการด่วน
ภายในห้องประชุมสว่างไสวด้วยแสงโคม ทว่าบรรยากาศกลับหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก
เจิ้งยงนั่งสูงอยู่บนตำแหน่งประธาน สีหน้ามืดครึ้ม ใบหน้าแข็งกระด้างดุจเหล็กกล้า แววตาเผยความดุร้ายราง ๆ
เหล่าขุนนางที่นั่งเรียงรายอยู่เบื้องล่างต่างสนทนากันเสียงเบา สีหน้าแตกต่างกันไป ครู่ต่อมา ในที่สุดก็มีคนก้าวออกจากแถว ประสานมือแล้วกราบทูล
“เจ้าผู้ครองรัฐ คุณชายโยวมีพรสวรรค์เหนือธรรมดา ตั้งแต่วัยเยาว์ก็มีชื่อเสียงไม่ธรรมดา หากปล่อยให้กลับรัฐ ภายหน้าเมื่อปีกกล้าขาแข็งขึ้น ย่อมกลายเป็นภัยร้ายแรงต่อหัวใจของต้าเจิ้ง การปล่อยคนไปในวันนี้ ไม่ต่างจากปล่อยเสือคืนป่า!”
เมื่อสิ้นเสียง เสียงสนับสนุนก็ดังขึ้นตามมา บรรยากาศภายในห้องยิ่งหนักอึ้งกว่าเดิม
แต่ก็มีผู้ที่เห็นต่างก้าวออกมาเช่นกัน
เห็นเพียงชายชราคนหนึ่งค่อย ๆ ก้าวออกมา ก่อนประสานมือกล่าว
“หาเป็นเช่นนั้นไม่”