เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อิ๋งโยวฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก กลิ่นอายที่ไม่คุ้นเคยพลันปะทะใบหน้า เจือกลิ่นไม้จาง ๆ และกลิ่นอับราง ๆ
เขากวาดตามองรอบด้านโดยไม่รู้ตัว ทุกสิ่งที่เห็นล้วนเป็นเครื่องเรือนแบบโบราณ ทั้งชั้นหนังสือไม้ โต๊ะเคลือบเงา และกรอบหน้าต่างสลักลาย แสงตะวันลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา ส่องให้เห็นฝุ่นละอองลอยเอื่อยอยู่กลางอากาศ
“ที่นี่คือที่ไหน”
สมองของเขามึนงง แววตาว่างเปล่าไปชั่วขณะ
เขาขมวดคิ้ว ก่อนยื่นมือไปหยิกต้นขาตัวเองอย่างแรง
ความเจ็บปวดเสียดแทงถึงหัวใจทำให้เขาได้สติขึ้นมาก และยังยืนยันความจริงข้อหนึ่งว่า
นี่ไม่ใช่ความฝัน
เขาข้ามภพมาแล้ว
กลายเป็นหนึ่งในกองทัพนักข้ามภพนับไม่ถ้วน
เขานิ่งงันไปหลายอึดใจ ก่อนความทรงจำแปลกหน้าอันแตกกระจัดกระจายจำนวนมหาศาลจะหลั่งไหลเข้าสู่สมองอย่างฉับพลัน