เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 35 ขอโทษนะ มู่ซือเจวี๋ย
“ข้าไม่ไปป่ามารโยว!” กู้หนานเยียนร้องค้านเสียงดัง
ไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ สิ่งที่นางกลัวที่สุดก็คือการไปถิ่นของเผ่ามาร
ที่นั่นทั้งมืดทั้งน่ากลัว เข้าไปแล้วเหมือนอยู่ในบ้านผีสิง แถมสิ่งมีชีวิตข้างในยังหน้าตาประหลาดกันทั้งนั้น แต่ละตัวดูแล้วแทบเกินกว่าคนจะรับไหว
“อาจารย์อามู่ อาจารย์อาคนดี” กู้หนานเยียนพนมมืออ้อนวอน “ช่วยข้าหน่อยเถอะ ข้าไม่อยากไปป่ามารโยวจริง ๆ ท่านเก่งขนาดนี้ ถ้าไปพูดกับเจ้าสำนัก เจ้าสำนักต้องยอมแน่”
แววตาของมู่ซือเจวี๋ยดูหม่นลงจนอ่านไม่ออก เขาถามด้วยเสียงแหบพร่า “เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?”
“อาจารย์อามู่ไง!”
เขาขมวดคิ้วนิด ๆ แล้วจู่ ๆ ก็ยื่นมือมาดีดหน้าผากนางเบา ๆ ก่อนหันหน้าหนีแล้วพูดว่า “ไม่ได้! ไม่ต้องมาต่อรอง”
กู้หนานเยียนกุมหน้าผากด้วยความเจ็บ แล้วพูดอย่างโมโห “งั้นข้าไปพูดเองก็ได้!”