เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 437 กลัวอะไรเล่า พี่จะพาเธอกลับบ้าน
เมื่อหมาป่าโลภลากตัว “ผู้เก็บเกี่ยว” ที่ร่อแร่จะตายคนนั้นออกไปเหมือนลากซากสุนัขตาย บรรยากาศสังหารอันน่าอึดอัดในห้องพักผู้ป่วยก็จางลงไปบ้างในที่สุด
แต่ในอากาศยังคงอบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้น กลิ่นที่ยังไงก็ไม่อาจทำให้จางหายไปได้
เซียวเฉินยืนอยู่ที่เดิม สูดหายใจลึก ๆ หนึ่งครั้ง ปรับกลิ่นอายของตัวเองให้เข้าที่
ปราณปีศาจ “เหยียนหลัว” ที่ปะทุออกมาในเสี้ยววินาทีนั้น แม้จะข่มขวัญศัตรูไว้ได้ แต่ก็เย็นเยียบและเหี้ยมโหดเกินไปจริง ๆ
ถ้าไม่เก็บกลั้นให้หมดเกลี้ยง เกรงว่าจะทำอันตรายถึงเด็กสาวตรงหน้าผู้ซึ่งอ่อนแรงถึงขีดสุดอยู่แล้ว
เขาก้มลงมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง
เรียวยาว ผิวขาว ข้อกระดูกชัดเจน
เมื่อครู่ก็มือคู่นี้เองที่บดขยี้แขนกลโลหะผสมไทเทเนียมอย่างเบามือ ราวกับปัดแมลงวัน แล้วยังตบหัวมนุษย์กลายพันธุ์หลายตนจนแตกกระจุย
ระหว่างซอกนิ้ว ราวกับยังหลงเหลือสัมผัสเหนอะหนะนั้นอยู่