เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 379 เอาเกียรติแม่ฉันมาวางกับดัก? แกอยากตายจริง ๆ
ม่านราตรีโรยต่ำ ภายในเถาฮวาอู้แห่งซูหาง กลิ่นคาวเลือดในอากาศยังไม่จางหายไปเสียทีเดียว
เว่ยจิ่วเชียนทรุดอยู่กับพื้น ราวกับผ้าขี้ริ้วที่ถูกบิดจนแห้ง
ดวงตาคู่นั้นที่เคยหยิ่งผยองไม่ยอมใคร บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าเหมือนปลาตาย
ไม่ไกลจากเขา คุณนายหงกำลังกอดไหกระเบื้องสีดำสนิทนั้นไว้แน่น นิ้วมือซีดขาวเพราะออกแรงมากเกินไป เล็บยังขูดพื้นหินอ่อนจนเกิดเสียงแหลมบาดหู
“เซียวเฉิน! แกอย่าเข้ามา! ถ้าแกก้าวมาอีกก้าว ฉันจะโยนมันทิ้ง!”
เสียงของคุณนายหงแหลมสูงและคลุ้มคลั่ง ราวกับแมวป่าที่ถูกต้อนจนมุม
เส้นผมที่หน้าผากของเธอเปียกชุ่มด้วยเหงื่อเย็น เกาะติดแก้ม ความสง่างามแบบสตรีสูงศักดิ์ในยามปกติถูกโยนทิ้งไปไกลจนหมดสิ้น
“แกไม่ใช่จอมพลมังกรแดนเหนือที่ใคร ๆ เรียกขานหรือ? แกไม่ใช่คนที่อ้างตนว่าเป็นลูกกตัญญูหรือ?”
“นี่คืออัฐิของแม่แท้ ๆ ของแก! สิ่งสำคัญดุจชีวิตของซูหว่าน ผู้หญิงสารเลวนั่น!”