เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 366 ที่แท้ก็เป็นสุนัขเฒ่าตัวนี้เอง แล้วพี่เลี้ยงในปีนั้นเล่า?
“ตุ้ม! ตุ้ม! ตุ้ม!”
การโขกศีรษะของน่าหลานสงนั้นหนักหน่วงจริง ๆ เขาไม่กล้าใช้พลังภายในปกป้องร่างกายเลยสักนิด ไม่กี่ครั้งพื้นหินอ่อนเงางามก็เปื้อนแดงไปทั้งผืน หน้าผากของเขายิ่งเละเป็นเลือดเนื้อ ดูแล้วยังน่าสังเวชกว่าน่าหลานชิงที่เพิ่งถูกหักซี่โครงเมื่อครู่ไปอีกหลายส่วน
ในโถงใหญ่เงียบสงัดราวกับความตาย
นักเลงรับจ้างหลายร้อยคนที่กรูเข้ามาพร้อมน่าหลานสงอย่างเอาเรื่อง ตอนนี้ต่างถือกระบองเหวี่ยงกับปืนล่าสัตว์อยู่ในมือ จะรุกก็ไม่ใช่ จะถอยก็ไม่เชิง พากันยืนตัวแข็งไปตาม ๆ กัน
ในสายตาพวกเขา น่าหลานสงคือคนที่เรียกฝนเรียกฟ้าแห่งซูหาง แม้แต่ท่านผู้ว่าการยังต้องยอมถอยให้สามส่วน แต่บัดนี้เขากลับคุกเข่าอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มคนหนึ่ง โขกศีรษะจนดังสนั่น ดูเป็นสุนัขพ่ายแพ้เต็มประดา
“พ่อ? ท่านทำอะไรน่ะพ่อ!”
น่าหลานชิงที่นอนหมอบอยู่ข้าง ๆ สมองอื้ออึงไปหมด ไม่เข้าใจสถานการณ์เลยสักนิด จิตใจที่ถูกไขมันหมูบดบังของเขายังคงคิดว่าพ่อกำลังเล่นละครตบตาสังเวชตัวเอง บางทีอาจถูกของใส่ก็เป็นได้
“ไอ้หมอนั่นก็แค่คนป่าคนเถื่อนที่ต่อสู้ได้เก่งหน่อย! ในมือท่านยังมีพี่น้องหลายร้อยคน ยังมีปืน! พวกเราแต่ละคนถ่มน้ำลายคนละคำยังจมมันได้เลย! ท่านลุกขึ้นฆ่ามันเร็วเข้า!”
น่าหลานชิงร้องโหยหวนพลางพยายามคว้าปลายขากางเกงของน่าหลานสง