เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 363 ใบไม้ต้นนี้สกปรก แกต้องใช้ลิ้นเลียให้สะอาด
ฝนยังตกอยู่ แต่ตอนนี้เมื่อกระทบใบหน้าของคุณชายหวัง เขาแยกไม่ออกว่าเป็นน้ำฝนหรือเหงื่อเย็น
ทั้งตัวเขาเหมือนถูกตรึงไว้กับประตูรถลัมโบร์กีนีคันหรูนั้น ขาทั้งสองข้างสั่นเทาโดยควบคุมไม่ได้ ถี่จนไปเหยียบจักรเย็บผ้าได้
เมื่อหนึ่งนาทีก่อน เขายังคิดว่าตัวเองเป็นองค์ชายใหญ่แห่งเขตซูหางนี้ ต่อให้ฟ้าถล่มก็ยังมีคนตัวสูงคอยรับไว้ แต่ตอนนี้ พอมองคนตรงหน้าที่แม้แต่มือยังไม่ยกขึ้น แค่ใช้สายตาก็ทำให้เขาทั่วทั้งตัวเย็นชา ความหยิ่งทะนงในใจคุณชายหวังราวกับหิมะที่ถูกน้ำเดือดสาด ละลายจนไม่เหลือแม้แต่เศษ
“แก…แกอย่ามั่วสิ!”
เสียงคุณชายหวังมีความสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ ความกร่างเมื่อครู่หายไปไหนไม่รู้ เขาเหมือนเด็กประถมที่ถูกอันธพาลโรงเรียนดักในตรอก
“ฉันบอกแกไว้เลย พ่อฉันคือหวังต้าฟา รองประธานหอการค้าซูหาง! ถ้าแกกล้าแตะต้องฉันแม้แต่ปลายนิ้ว พ่อฉันจะทำให้แกอยู่ซูหางไม่ได้แน่! ยังมีตระกูลน่าหลาน! คุณชายใหญ่น่าหลานอยู่ในนั้น เขาเป็นพี่น้องร่วมสาบานของฉัน! แกทำฉันก็เท่ากับทำหน้าตาตระกูลน่าหลาน!”
เซียวเฉินฟังการไล่รายชื่อราวกับปืนกลต่อเนื่องนี้ สีหน้าบนใบหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่นิด ถึงกับอยากหัวเราะด้วยซ้ำ
แตกต่างอะไรกับเด็กเหลือขอที่ต่อสู้แพ้ตอนเด็ก ๆ แล้วร้องไห้เรียกผู้ปกครองกลับมา?
“พูดจบหรือยัง?”