เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 357 ตีเด็กแล้วผู้ใหญ่ก็มา? งั้นเหมารวบทั้งพวง
ภูเขาคุนหลุน ยามค่ำคืนมืดมิดราวกับหมึก
คฤหาสน์บรรพชนตระกูลโม่ถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันราวกับความตาย มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านชายคาเก่าแก่ครวญคราง
ตั้งแต่ถูกเซียวเฉินตัดน้ำตัดไฟตัดสัญญาณ พวก “เทพเซียน” ที่เอาแต่ใช้ชีวิตสบาย ๆ มาโดยตลอดกลุ่มนี้ ก็ได้เข้าใจเสียทีว่าอะไรคือ “การหวนคืนสู่ความเรียบง่ายดั้งเดิม” อย่างแท้จริง
“หิวจะตายอยู่แล้ว...เมื่อไหร่จะได้กินข้าวสักที”
“เลิกหวังได้เลย ในครัวมีแต่หนูที่หิวจนหนีไปหมดแล้ว จะเอาอะไรกิน”
“มือถือฉันก็แบตหมด อยากเล่นต้วนอิ่น อยากดูสาว ๆ เต้น ฮือ ๆ...”
ลูกหลานตระกูลโม่ที่เคยหยิ่งยโสไม่เห็นใครในสายตาเหล่านั้น บัดนี้ต่างนั่งทรุดอยู่ในลานบ้านทีละคน ส่งเสียงร่ำร้องอย่างไร้มาด
เสื้อคลุมยาวจีนที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของสถานะอันสูงส่งบนตัวพวกเขา ยับย่นและเปื้อนฝุ่นไปทั้งตัว
ส่วนพวก “ยอดฝีมือ” ที่เรียกกันของตระกูลโม่ก็เหมือนกัน ต่างหน้าหมองไร้เรี่ยวแรงทีละคน