กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 173 เขายังมีชีวิตอยู่ แต่ไม่ใช่เขาแล้ว
ภายใต้ความมืดของค่ำคืน ชานเมืองจิงตู ย่านนิคมอุตสาหกรรมร้างเงียบสงัดไร้เสียงใด ๆ
ภายในศูนย์บัญชาการชั่วคราวของโถงพญายมกลับสว่างไสวด้วยแสงไฟ
บนกำแพงจอภาพอิเล็กทรอนิกส์ขนาดยักษ์ กระแสข้อมูลอันซับซ้อนไหลวนอยู่ตลอดเวลา เจ้าหน้าที่เทคนิคหลายสิบคนต่างวุ่นอยู่กับโต๊ะทำงานของตน เสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังถี่ราวกับสายฝน
บรรยากาศกดทับ
หมาป่าโลภนั่งอยู่บนเตียงสนามที่มุมห้อง สองมือกอดศีรษะไว้ กล้ามเนื้อบนแขนเกร็งแน่น
เขาไม่พูดอะไร แต่กลิ่นอายปราณชั่วร้ายที่แผ่ออกมาจากร่างกายทำให้เจ้าหน้าที่เทคนิครอบข้างไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
เจ็ดสังหารพิงผนังอยู่ไม่ไกลนัก หลับตาลง มือค่อย ๆ เช็ดมีดสั้นของตนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เสียงโลหะเสียดสีกันเย็นยะเยือกและเป็นจังหวะ