กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 172 ผลงานของฉัน พวกคุณพอใจหรือยัง
กำปั้นของหมาป่าโลภฝังอยู่ในผนังโลหะผสม เลือดสดและเศษโลหะปนกันเป็นเนื้อเดียว
ฝ่ามือของเจ็ดสังหารที่กดอยู่บนไหล่เขาเพิ่มแรงหมัดหนักขึ้น
สายตาของเซียวเฉินละจากจอภาพที่เต็มไปด้วยสัญญาณรบกวน แล้วตกลงบนร่างชายที่เรียกตัวเองว่า “ดอกเตอร์”
บรรยากาศในห้องทดลองแข็งตัวราวกับน้ำแข็ง
รอยยิ้มบนใบหน้าของดอกเตอร์ไม่ลดลง เขาเมินกลิ่นอายอันดุร้ายคลุ้มคลั่งที่แผ่ออกมาจากร่างหมาป่าโลภ และเมินจิตสังหารของเจ็ดสังหารที่เกือบจะแช่แข็งอากาศได้
เขาก้าวเท้าอย่างสบายอารมณ์เดินไปมาในห้องทดลอง ราวกับที่นี่คือหอแสดงภาพของเขา และเขากำลังแนะนำของสะสมของตัวเองแก่ผู้ทรงเกียรติ
“ไม่ต้องตึงเครียดขนาดนั้น”
เสียงของเขาสงบมาก แฝงความสุขุมเยือกเย็นแบบนักวิชาการ