เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 207 กำลังประเมินผลดันเจี้ยนให้คุณ
“มีแขกมาอีกเร็วจัง ไหนดูซิว่าใคร ที่แท้ก็พวกมีแต่กล้ามเนื้อในสมอง... อ้อ เจ้าคนนี้ยังไม่ทันจะมีกล้ามเนื้อด้วยซ้ำ ช่างเป็นลูกแกะน้อยที่ไม่รู้จักประมาณตนเสียจริง”
ผู้ครอบครองบทเพลงทุกคนต่างรู้ดีว่า ยิ่งพวกเขาอยู่ห่างจากความเป็นมนุษย์มากเท่าไร ก็ยิ่งเข้าใกล้ขุมพลังมากขึ้นเท่านั้น
สภาพที่ปะปนอยู่ในฝูงชนได้โดยไม่ดูแปลกแยกแบบนี้ กลับยังกระตือรือร้นรนหาที่ตายเดินเข้ามาหาถึงที่ ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย เจ้าเกาะสุขาวดีหัวเราะหึๆ สองสามที เตรียมจะสั่งสอนผู้ครอบครองบทเพลงประหลาดด้วยตัวเอง
หมึกยักษ์ห้วงลึกขัดขวางเรื่องดีๆ ของมันมานับครั้งไม่ถ้วน คราวนี้กรรมตามสนองก็จะไปตกอยู่ที่คนที่พวกมันเลือกมานี่แหละ
เจ้าเกาะสุขาวดีที่รวบรวมแผ่นศิลาได้ครบสี่ชิ้นแล้วเกิดความมั่นใจพองโตอย่างรวดเร็ว มันลอยตัวขึ้นมาเหนือผิวน้ำอย่างผ่าเผย มองเจียงชีไป๋ที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเย้ยหยัน
“ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า ต่อหน้าพลังจิตที่แข็งแกร่งที่สุด ร่างกายเนื้อหนังก็เป็นเพียงตัวถ่วงเท่านั้น” เจ้าเกาะสุขาวดีปลดปล่อยอาณาเขตพลังจิตของตนออกมา
บทเพลงประหลาดและบทเพลงสุขาวดีเป็นสัญลักษณ์ของพลังสองขั้ว คือร่างกายขั้นสุดยอดและจิตวิญญาณขั้นสุดยอด เช่นเดียวกับหลอมละลายและรัตติกาลนิรันดร์ ที่ข่มกันตามธรรมชาติ หรือเรียกง่ายๆ ว่าไม่ถูกชะตากัน