เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 196 มีรายงานคนตายในเมือง
เจียงชีไป๋เห็นร้านขายยาอยู่ริมถนนจึงเดินเข้าไปซื้อยา รอยถลอกตามตัวเธอต้องรีบทำแผล
ในร้านมีเภสัชกรอยู่แค่คนเดียว เขากำลังก้มหน้าเขียนอะไรบางอย่างลงในใบรายการ พอเห็นเธอเดินเข้ามาก็ไม่คิดจะเงยหน้ามอง
เธอจึงเคาะนิ้วลงบนตู้กระจกตรงหน้าเขาเบาๆ เภสัชกรถึงเพิ่งเงยหน้าขึ้น แววตาฉายแววตื่นตระหนก ก่อนจะพูดตะกุกตะกัก “สวัสดีครับ… คุณ…”
พอเห็นหน้าคนตรงหน้าชัดๆ แววตาเขาก็เปลี่ยนไปเป็นเหม่อลอย จ้องตาค้าง “คุณช่าง… ผมไม่เคยเห็น… ผมหมายถึง…”
เจียงชีไป๋ขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ เอ่ยขัดจังหวะเภสัชกรไร้จรรยาบรรณคนนี้ทันที พร้อมเร่งให้เขาหยิบยาที่ต้องการมาให้
เภสัชกรส่งยาให้เธอเหมือนคนละเมอ แถมเกือบลืมคิดเงินด้วยซ้ำ
เธอไม่อยากอยู่ในร้านขายยานี้ต่อแม้แต่วินาทีเดียว จึงรีบเดินไปยังปากซอย จังหวะที่เลี้ยวหัวมุม เธอได้ยินเสียงกรีดร้องแผ่วเบาจางหายไปในอากาศ
————
นายกเทศมนตรีสาวก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปในห้องพักของโรงแรมที่ถูกปิดกั้นพื้นที่ ข้างในมีตำรวจหลายคนยืนรอเธออยู่ก่อนแล้ว