เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 152 บทเพลงเจ็ดคาบสมุทร: ไม่กินงั้นฉันก็ไม่กินเหมือนกัน
ทางเดินเข้าสู่เขตพักผ่อนอันคุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้า เจียงชีไป๋เร่งฝีเท้าเดินเข้าไป ทันทีที่ก้าวเข้าสู่โถงกลางอันพลุกพล่าน ความง่วงงุนระลอกใหญ่ก็ถาโถมเข้าใส่
เมื่อหลุดพ้นจากอิทธิพลของการปนเปื้อนทางจิตใจ ความรู้สึกผ่อนคลายก็มาพร้อมกับความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้าใส่ทั้งร่างกายและจิตใจ
เธอแทบจำเรื่องราวช่วงท้ายอันสับสนวุ่นวายนั้นไม่ได้แล้ว และจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าได้พักผ่อนครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
หลังจากนี้เจียงชีไป๋จะต้องเผชิญหน้ากับดันเจี้ยนระดับ B อย่างเต็มตัวเป็นครั้งแรก การปรับสภาพร่างกายให้พร้อมที่สุดจึงเป็นสิ่งที่ควรทำเป็นอันดับแรก
โซนความบันเทิงอันละลานตาพวกนั้นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ โชคดีที่การแบ่งโซนของที่นี่ครอบคลุมมากพอ จนเจียงชีไป๋หาห้องพักเดี่ยวแบบชั่วคราวเจอจนได้
ถ้าหาไม่เจอ เธอก็คงทำได้แค่กลับบ้านปลอดภัย ทว่าระหว่างที่บ้านปลอดภัยกำลังเคลื่อนย้ายข้ามดันเจี้ยน ย่อมหลีกเลี่ยงแรงสั่นสะเทือนและเสียงดังรบกวนไม่ได้ ซึ่งส่งผลต่อคุณภาพการนอนหลับอยู่ไม่น้อย