เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 137 ป่าหิวโหย 22 เจียงชีไป๋เผยรอยยิ้มเปี่ยมสุข
ก่อนฟ้าสาง ด้วยการอาศัยลำแสงออโรราคอยปรับทิศทางครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดเจียงชีไป๋และจี้วั่งซูก็เข้าใกล้ลำแสงนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ
กระทั่งลำแสงอันเจิดจรัสปรากฏอยู่ตรงหน้า พอท้องฟ้าเริ่มสาง แสงของมันก็ดูไม่แสบตาเท่าตอนกลางคืนแล้ว
ทว่าพวกเขากลับมองไม่เห็นเค้าโครงบ้านปลอดภัยของตัวเองในทันที
ต้นไม้เขียวชอุ่มขึ้นเบียดเสียดกันแน่น บดบังบ้านปลอดภัยจนมิดชิด มองไม่ออกเลยว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนตรงนี้เคยเป็นที่โล่งมาก่อน
ไว้หายเหนื่อยเมื่อไหร่ คงต้องทำความสะอาดครั้งใหญ่สักรอบ ต่อให้จี้วั่งซูยังมีน้ำยากำจัดวัชพืชเหลืออยู่ ต้นไม้พวกนี้ที่งอกล้ำเข้ามาถึงหน้าบ้านก็ต้องโค่นทิ้งแล้วขนออกไป เจียงชีไป๋คิดในใจ แต่วันนี้คงไม่มีเวลาทำหรอก ตอนนี้เธอทั้งหิวทั้งง่วง ขาสองข้างหนักอึ้งราวกับถ่วงตะกั่ว อย่างมากคงทำได้แค่เคลียร์ต้นไม้ที่ขวางหน้าประตู...
เอ๊ะ?