เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 120 ป่าหิวโหย 5 เมื่อฟ้าสาง ผืนป่าตรงหน้าก็กลายเป็นป่าแห่งใหม่
เหอะ
เจียงชีไป๋ตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ เธอขยับตัวหนีไปข้างหน้าเล็กน้อยด้วยความไม่ชินที่มีคนมายืนใกล้ขนาดนี้ ก่อนจะทำเนียนเปลี่ยนเรื่องคุย "หมอกนี่ต้องรอนานแค่ไหนถึงจะจาง"
คงไม่ให้พวกเรายืนบื้อรออยู่แบบนี้ไปตลอดหรอกใช่ไหม
แทบจะในทันทีที่เธอพูดจบ ห่าฝนก็เทกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้า ซัดสาดจนม่านหมอกแตกกระจายในพริบตา เจียงชีไป๋รีบเงยหน้ามองไปยังทิศทางที่เงาสัตว์ประหลาดเคลื่อนไหวอยู่เมื่อครู่ ทว่าตรงนั้นกลับว่างเปล่า เหลือเพียงต้นไม้ใบหญ้าเท่านั้น
เสียงเม็ดฝนตกกระทบใบไม้ดังระงมไปทั่วโสตประสาท ตัดกับความเงียบสงัดเมื่อครู่จนน่าตกใจ เจียงชีไป๋ยกมือปิดหูด้วยความแสบแก้วหู ผ่านไปสิบกว่าวินาทีถึงได้ปรับตัวได้
"นายทำภารกิจเสร็จหรือยัง" เจียงชีไป๋ตะโกนแข่งกับเสียงฝน หยาดน้ำไหลรินลงตามขอบหมวกเสื้อกันฝนของเธอ
เรือนยอดไม้ที่หนาทึบช่วยกำบังฝนไปได้ส่วนหนึ่ง ในป่าเองก็ไม่มีลม เจียงชีไป๋ติดกระดุมเสื้อกันฝนได้ทันท่วงที ตัวจึงยังคงแห้งสนิท
"เสร็จแล้ว"