เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 68 รถไฟใต้ดินวันวาน 17
วันที่ยี่สิบสองที่เจียงชีไป๋เข้ามาใน [รถไฟใต้ดินวันวาน] ตู้ 0166 ก็ได้ต้อนรับผู้เล่นหน้าใหม่อีกครั้ง
[บ้านปลอดภัยของ [อาเจินขายเหล้าผลไม้เมืองพีลิแกน]]
บ้านปลอดภัยของผู้เล่นหน้าใหม่คนนี้มองจากภายนอกสะดุดตาสุดๆ มันคือภาพโมเสก หรือเรียกว่าสไตล์พิกเซลน่าจะเหมาะกว่า บล็อกสีสันสดใสเรียงต่อกันเป็นรั้ว ผนัง และหลังคา ลายเส้นขัดกับบรรยากาศตู้รถไฟรอบข้างอย่างสิ้นเชิง
บ้านปลอดภัยลงจอดได้ไม่นาน หน้าต่างพิกเซลบานเล็กก็เปิดออก เผยให้เห็นศีรษะสวมหมวกไหมพรมถักเปียสองข้างโผล่ออกมา
“...ฮัลโหล มีใครอยู่ไหมคะ”
อาเจินดูอายุน้อยกว่าเจียงชีไป๋ไม่กี่ปี ใบหน้ารูปไข่ บนแก้มมีกระเล็กน้อย พอฟังเจียงชีไป๋อธิบายข้อควรระวังในการตรวจตั๋วจบ เธอก็ถอนหายใจโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าตึงเครียดจางหายไปเกือบหมด
“ดันเจี้ยนนี้มีมนุษยธรรมจังเลยค่ะ” น้ำเสียงของอาเจินแฝงความดีใจเหมือนคนรอดตาย “ระหว่างสถานีมีเวลาให้พักผ่อนด้วย ในที่สุดฉันก็ได้นอนสักที!”
มนุษยธรรม... ตรงไหนกัน มนุษยธรรมแบบบังคับเข้ากะทำงานเนี่ยนะ
อาเจินผ่านดันเจี้ยนนรกอะไรมา ถึงได้หลุดปากอุทานแบบนี้ออกมา