เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 66 รถไฟใต้ดินวันวาน 15
“น้ำหวานพวกนี้เพิ่มค่าสถานะพลังชีวิตได้”
แม้จะเสียเปรียบเรื่องขนาดตัวสุดกู่ แต่เมื่อถูกรุกล้ำอาณาเขต พวกมดคริสตัลก็พุ่งเข้าขับไล่ผู้บุกรุกอย่างกล้าหาญ
ขากรรไกรใหญ่ของพวกมันขยับงับดังกร๊อบแกร๊บ ตัดเส้นใยราให้ขาดสะบั้นเป็นท่อนๆ เส้นใยสีขาวที่กัดกร่อนเนื้อหนังได้กลับทำอะไรเกราะของมดคริสตัลไม่ได้เลยสักนิด
ผู้เป็นนิรันดร์ที่ถูกโจมตีเริ่มโต้กลับ เส้นใยราพันรอบเอวคอดกิ่วของมดคริสตัลแล้วกระชากจนร่างขาดเป็นสองท่อน ของเหลวใสไหลซึมออกจากรอยขาด เส้นใยราชอนไชเข้าไปตามบาดแผลเพื่อดูดกินอวัยวะภายใน
พอกินมดไปจนเกลี้ยงทั้งตัว ผู้เป็นนิรันดร์ก็ดูเหมือนจะไม่ได้เนื้อหนังอะไรมากนัก เพราะเกราะคริสตัลหนาเตอะกินพื้นที่ส่วนใหญ่ของร่างกายพวกมันไปแล้ว
มดคริสตัลกลุ่มเล็กถูกฆ่าตายเรียบในพริบตา แต่ก่อนจะสิ้นใจ แม้หัวกับตัวจะขาดออกจากกัน พวกมันก็ยังฝืนใช้ก้ามยักษ์เคาะกันไปมา ส่งสัญญาณที่มีเพียงพวกเดียวกันเท่านั้นที่ได้ยิน
เสียงดังซ่าๆ ราวกับเม็ดทรายร่วงใส่กระดาษ หรือสายลมพัดผ่านกองใบไม้แห้ง ดังเป็นจังหวะพร้อมเพรียงใกล้เข้ามา กระแสคลื่นเรืองแสงจางๆ แผ่ขยายเข้ามา ตรงหน้าคือขบวนทัพมดคริสตัลนับไม่ถ้วนที่แผ่กว้างกว่าสิบเมตร เกราะของพวกมันสะท้อนแสงสีรุ้งระยิบระยับ ราวกับแม่น้ำอัญมณีที่กำลังไหลบ่า
ซีหย่าคว้าแขนเจียงชีไป๋ “ตามฉันมา!”