เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 40 (*$?$*)
"ไม่มีทหารยามอย่างที่นายว่าเลย" เจียงชีไป๋พิมพ์ข้อความส่งไป "ไม่นายบอกทางผิด ก็พวกมันหนีไปแล้ว"
"เป็นไปไม่ได้" เอ้อร์เต้าเหอตอบกลับอย่างมั่นใจ "เส้นทางไม่มีทางผิด แล้วพวกมันก็หนีไปไหนไม่ได้ด้วย ผมใช้ยาสลบ เวลาแค่นี้ไม่มีทางฟื้นขึ้นมาได้แน่"
ในเมื่อถูกปฏิเสธทั้งสองข้อ เจียงชีไป๋ก็ขมวดคิ้ว เริ่มเดินสำรวจรอบห้องหิน แล้วเธอก็พบรอยลากยาวเป็นทางอยู่บนพื้น ขนาดพอๆ กับร่างคน หลายรอยซ้อนทับกันยุ่งเหยิง มุ่งหน้าหายเข้าไปในอุโมงค์เบื้องหน้า
ภาวนาให้ทหารพวกนั้นถูกสัตว์ประหลาดในสุสานลากไปกินเถอะ ไม่อย่างนั้นถ้าพวกมันหนีออกไปคาบข่าวไปบอกนักบวชให้ยกพวกมาปิดทางเข้าออก เจียงชีไป๋คงกลายเป็นเต่าในไห หมดทางหนีแน่
แต่ถ้าเป็นฝีมือสัตว์ประหลาดข้างล่างนี่จริง ก็ยังดูไม่สมเหตุสมผล วิหารคงไม่เอาลูกระเบิดเวลามาฝังไว้ใต้ก้นตัวเอง สัตว์ประหลาดในสุสานเก้าในสิบส่วนต้องถูกวิหารเลี้ยงหรือควบคุมไว้ แล้วทำไมจู่ๆ มันถึงหันมาเล่นงานคนกันเองได้
ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งคิดเรื่องนี้ เจียงชีไป๋เดินตามรอยลากเข้าไปค้นหาตามห้องหินใกล้เคียง พอเธอส่องไฟฉายขึ้นด้านบน ในที่สุดก็เจอเป้าหมาย
ก้อนวัตถุทรงวงรีขนาดมหึมาห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ สูงจากพื้นราวสิบกว่าเซนติเมตร มันเป็นรังไหมสีขาวเงินที่เกิดจากเส้นใยนับไม่ถ้วนพันทบกันจนแน่นหนา เนื้อสัมผัสดูนุ่มเบา พอแสงไฟฉายส่องกระทบก็เกิดประกายเหลือบเงาคล้ายผ้าไหมชั้นดี ตอนนี้รังไหมกำลังบิดเบี้ยวไปมาตามแรงดิ้นรนของคนข้างใน แต่กลับไม่มีทีท่าว่าจะฉีกขาดเลยสักนิด