เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 33 เมืองโบราณเวยฉวี 9 เรือของฉันขึ้นชื่อเรื่องความเร็ว
ทางน้ำใต้เท้ามีความลาดชันอยู่บ้าง แต่ไม่ถึงกับชันดิ่ง เพราะถ้าชันเกินไปกระแสน้ำจะไหลเชี่ยวจนกัดเซาะผนังทางน้ำ แต่ถ้าลาดน้อยเกินไปน้ำก็จะนิ่งไม่ไหล จนเกิดการอุดตัน
ทั้งสามเดินมาได้หลายร้อยเมตรก็หยุดฝีเท้าพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย แสงไฟฉายสาดส่องไปข้างหน้าพร้อมเพรียง
ข้างหน้าตันแล้ว ทางน้ำถูกกองดินหินที่ถล่มลงมาอุดจนมิด
เอ้อร์เต้าเหอก้มดูแผนที่ แล้วพิมพ์ในช่องแชททีม "ยังไม่ถึงจุดเลี้ยว เดินตรงไปได้เลย"
ถึงอย่างนั้นก็ต้องมีคนเข้าไปสำรวจทางล่วงหน้า เพื่อบอกคนอื่นว่าต้องเดินฝ่ากองดินหินไปไกลแค่ไหน จะได้อุ่นใจ ไม่ต้องมานั่งพะว้าพะวงจนเกิดความผิดพลาดเพราะไม่รู้ว่าต้องเดินไปอีกไกลเท่าไหร่
ต้องรู้ไว้ว่าตอนอยู่ในสภาพวิญญาณแล้วเดินทะลุดินทรายที่ไร้ช่องว่าง ไฟฉายจะส่องสว่างไม่ได้ ความมืดมิดจะสร้างแรงกดดันทางจิตใจอย่างมหาศาล ทำให้ระแวงตลอดเวลาว่าจะเผลอกลับคืนร่างเนื้อติดแหง็กอยู่ใต้ดินอันมืดมิดเหมือนในเรื่องสยองขวัญ ยิ่งกลัวก็ยิ่งหลงทิศง่าย จนเดินออกนอกเส้นทางที่ถูกต้อง
ทั้งสามตกลงกันไว้ก่อนแล้วว่าจะผลัดกันเดินสำรวจทาง ลำดับก่อนหลังไม่สำคัญ ยังไงก็ต้องผลัดกันอยู่ดี เจียงชีไป๋จึงอาสาเป็นคนแรกที่ออกไปสำรวจทาง