เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 27 เมืองโบราณเวยฉวี 3 พวกเธอไม่ได้แลกเปลี่ยนอะไรกันหรอกเหรอ
ก่อนออกเดินทาง จื่อหว่านถามเจียงชีไป๋ว่าเตรียมผ้าโพกศีรษะกับแว่นกันแดดมาหรือยัง
เจียงชีไป๋มีแว่นกันแดดกับหมวกที่เก็บได้จากตึกพักอาศัยในเมืองเล็กบนภูเขาหิมะอยู่แล้ว แต่ไม่ได้เตรียมผ้าโพกศีรษะมา จื่อหว่านจึงแนะนำให้เจียงชีไป๋ซื้อติดตัวไว้สักผืนในค่าย เพราะหมวกช่วยกันฝุ่นทรายไม่ให้เข้าผมได้อย่างเดียว แต่ปาก จมูก และคอเสื้อก็ยังโดนทรายพัดเข้าไปได้อยู่ดี
ในค่ายมีผู้เล่นที่ขายอุปกรณ์กันทรายโดยเฉพาะ เจียงชีไป๋จ่ายไปห้าแต้มได้ผ้าโพกศีรษะผืนใหญ่มาหนึ่งผืน สามารถพันคลุมได้ทั้งผมและใบหน้า บนผ้ามีกระดุมแป๊กซ่อนอยู่ พอพันเสร็จก็ติดกระดุมได้เลย ไม่หลุดลุ่ยเวลาเคลื่อนไหว
ส่วนอาหมี่เต้าหู้สวมหมวกกันแดดปีกกว้างของผู้หญิง เวลาขยับตัวที ปีกหมวกก็กระเพื่อมขึ้นลงดูตลกพิกล
เขาไม่ค่อยมีแต้มติดตัว แถมยังไม่กล้าใช้เงิน จึงทำได้แค่ใส่แก้ขัดไปก่อน
ทั้งสามคนเดินออกจากค่าย โดยมีจื่อหว่านเดินนำหน้า
"พวกเราไม่ใช่คนท้องถิ่น ถ้าเดินลึกเข้าไปในทะเลทรายจะหลงทางง่ายมาก ทุกคนเลยได้แต่ป้วนเปี้ยนอยู่แถวขอบทะเลทราย พอมีสมุนไพรโผล่มาก็โดนเก็บเรียบทันที" จื่อหว่านหอบหายใจเบาๆ ฝีเท้าเริ่มช้าลงเรื่อยๆ ตอนนี้เองที่บนใบหน้าของเธอปรากฏร่องรอยของคนป่วยออกมาให้เห็นจางๆ "ที่ที่ฉันรู้จักอยู่ลึกเข้าไปอีกหน่อย แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจำทางไปกลับได้"
"น้าหว่าน..." อาหมี่เต้าหู้ทำท่าจะยื่นมือเข้าไปประคอง แต่ถูกจื่อหว่านปัดออก เธอกำชับอาหมี่เต้าหู้
"คอยระวังรอบตัวไว้ ไม่ต้องห่วงน้า"